مدتی بود تو کوچه پس کوچه های  خلوت شب بدنبال جایی

 برای اقامت میگشتم. خیلی جاها رو دیدم  ولی اون  حسی رو

که میخواستم درش نبود. تا  اینکه  تو همون  کوچه ها  به  یک

 کافه  رسیدم. صاحب اونجا پسری بود بنام آقا رضا.وقتی وارد

 شدم بدون اینکه منو بشناسه منو دعوت کرد که پشت یکی از

 میزهای کافه اش بشینم.اون متوجه شده بود که من چقدر نیاز

 به تنهایی دارم.برای همین تنهام گذاشت تا به مشتری های

 دیگه اش رسیدگی کنه. از نظر من اونجایی که نشسته بودم.

 بهترین جای اون کافه بود.

یک میز کوچک تک صندلی درست کنار یک پنجره  و رو

به کوچه خیس ازآب شدن برفها .

از اون روز تا به امروز  من مهمون اون کافه برفی هستم.

http://www.whitepaper.blogfa.com/

امروز تصمیم گرفتم از اونجا بیام بیرون و بیشتر از این

مزاحم صاحب کافه و مهموناش نباشم .

امشب  با اجازه آقا رضای مهمان نواز

مکانی ساختم  تقریبا" شبیه کافه برفی رویایی.

http://khalvatneshinkafee.blogfa.com/

امروز هوای غم  به  دنیا  چیره  است

چشمان خدا به رود  آبی  خیره  است

امروز   فرات  در  دلش   خون     دارد

گویی که خبر  زظلمی  ملعون    دارد

امروز      محرم       الخون         است

آغاز    ره   عاشقی    مجنون     است

امروز   حسین     پادشاه    آب    است

شاهی که لبش زتشنگی بی تاب است

امروز    زکنج    خیمه ها    غم     بارد

بازوی  علمدار  (( زقدا))     کم    دارد

امروز   فلک    به   دور   خود  تار   تنید

افسوس  که   چشم   حرمله  تار  ندید

امروز    زمین     هوای      باران   دارد

شاید  که  به  درد  تشنه  درمان دارد

امروز  دلم  به  خون  دنیا  تشنه است

درهای  سما به روی انسان  باز است